Wydarzenia w powieści rozgrywają się w latach 70 XIX wieku w Rosji, a konkretnie w Petersburgu, gdzie mieszkają Kareninowie. Anna Karenina to żona dygnitarza carskiego. Zakochuje się z wzajemnością w młodym oficerze, Aleksym Wrońskim. Pod wpływem tego uczucia opuszcza męża, jest też zmuszona rozstać się z ukochanym synkiem, bo mąż zatrzymuje dziecko przy sobie. Wraz z Wrońskim wyjeżdża za granicę. Niestety, romans przestaje fascynować młodego oficera. Opuszcza on Annę, która w rozpaczy rzuca się pod pociąg. Aleksy Wroński to młody oficer z arystokratycznej rodziny. Na jednym z bali poznaje Annę Kareninę. Długo zdobywa jej względy, bo kobieta nie chce się zgodzić na romans. Kiedy w końcu ulega, jest mu bez reszty oddana. Tymczasem życie cywila, jakie Wroński wiedzie za granicą, jest dla niego nudne, bezwartościowe, pozbawione emocji. Coraz mniej czuje także do Kareniny. W końcu od niej odchodzi.

Powieść Flauberta wywołała różnorodne reakcje, sam autor stanął przed sądem, gdyż zarzucono mu propagowanie negatywnego bohatera, gloryfikowanie miłości cudzołożnej i pochwałę zła. Kilkadziesiąt lat później Ernest Hemingway zaliczył powieść do dziesięciu najbardziej wartościowych książek na świecie, zaś Jan Parandowski nazwał ją „pierwszą powieścią świata”. Realizm w utworze polega na dokładnym odzwierciedleniu życia, w sposób szczegółowy opisywane są przedmioty, stroje bohaterów, a nawet rzeczy ulotne, takie jak smaki i aromaty. Pisarz nie rezygnuje ze scen drastycznych, czego przykładem może być opis ślepca, czy scena śmierci Emmy. Psychologizm powieści polega na ukazaniu życia wewnętrznego bohaterów – ich doznań, motywów działania, postaw, zachowania. Temu służą różnorodne techniki narracyjne, w powieści Flauberta rolę pierwszoplanową odgrywa monolog wewnętrzny głównej bohaterki.

Homais to aptekarz, karierowicz, typowy mieszczanin, dla którego najwyższą wartością jest spokojne, ustabilizowane bytowanie, porządek. To materialista, człowiek o niezwykle prostych poglądach i wymaganiach. Instytucją, która według niego gwarantuje szczęście jest rodzina, dlatego należy strzec moralności, czystości. Małżeństwa zawiera się przede wszystkim przez wzgląd na majątek. Kiedy można, należy łączyć majątki, bo nie a niż lepszego nad syte, spokojne życie w gronie rodzinnym. Jest człowiekiem zakłamanym – pod płaszczykiem statycznego bohatera kryje się intrygant, gotowy do najpodlejszych postępków, by strzec swojej mocnej pozycji w miasteczku. Marzy, by dostać order i tak się w końcu dzieje. Lheureux to kupiec, który pożyczał pieniądze Emmie. Wyrachowany intrygant. Człowiek pozbawiony uczuć, myślący tylko  o własnych interesach, potrafiący doprowadzić innych do ruiny. Umiejętnie podsyca w Emmie rządzę posiadania – tkanin, klejnotów, mebli, kosztownych drobiazgów. Sprzedaje je, lub daje na kredyt. Atakuje w momencie, kiedy wie, że kobieta nie ma z czego zapłacić. Chce przejąć majątek Bovarych.

Karol Bovary to prowincjonalny lekarz, mąż Emmy, żonaty po raz drugi. Człowiek wiodący syte, bezpieczne życie u boku żony, nie mający większych ambicji. Emma wyraźnie go lekceważy, bo marzy o romantycznym kochanku. Karol głęboko kocha swoją żonę, jest naiwny, wierzy jej bez granic. Nie ma nawet cienia podejrzeń w stosunku do żony. Kiedy Emma patrzy na niego w chwili konania po zażyciu trucizny, zaczyna rozumieć, że takiej miłości nie wyrażały oczy żadnego z jej kochanków. Emma Bovary jest żoną Karola i matką małej Berty. To kobieta przesadnie uczuciowa, a nawet egzaltowana. Marzy i stara się kształtować rzeczywistość na podobieństwa świata wykreowanego w wyobraźni. Przede wszystkim pragnie romantycznej miłości – chce zaznać upojenia zmysłowego i duchowego. Szuka miłosnych przygód, aranżuje spotkania z kochankami, sama ich zachęca do nawiązania romansu, a mężczyźni to wykorzystują. Emma to kobieta głęboko nieszczęśliwa. Za realizację swoich pragnień płaci wysoką cenę – życie.

Powieść „Pani Bovary” ukazała się w 1857 roku i dla wielu była skandalem obyczajowym. Flaubert pisząc powieść wykorzystał pomysły, które zrodziły się w czasie jego podróży na Wschód, dotyczące przenikania się pierwiastków miłości ziemskiej (zmysłowej) i mistycznej (duchowej). Utwór powstawał pięć lat. Po jego wydaniu Flaubert stanął przed sądem oskarżony o obrazę moralności i propagowanie postawy nagannej z punktu widzenia moralności (cudzołóstwo, realizowanie własnych pragnień, deformacja uczuć matczynych). Pisarz został uniewinniony. Proces jednak nie był dla niego zupełnym zaskoczeniem, miał świadomość, że tworzy dzieło prekursorskie. Pisał w jednym z listów: „będę mówił tylko prawdę, ale będzie ona straszna, okrutna i naga”. Jak wielkie było natomiast zaangażowanie pisarza w tworzenie powieści, mogą świadczyć jego słowa: „jeżeli Bovary będzie coś warta, to tylko dlatego, że włożyłem w tę książkę swoje serce” oraz: „Pani Bovary to ja!”.

Czechow ukazał w opowiadaniu cechy dziecka, które w pewnej chwili uświadomiło sobie, że może terroryzować dorosłych, ponieważ wie coś, czy można ich szantażować. Być może Pietia przeżywał dziecięcą miłość do swojej guwernantki i było nią zazdrosny? A może po prostu chciał sprawdzić, co się stanie, kiedy ogłosi w domu, że jego nauczycielka całowała się z Saszą. Nie wiadomo, czym się kierował, kiedy popełnił tę niedyskrecję. Spojrzenie Zinoczki – pełne nienawiści – zapamiętał jednak na całe życie. Pietia, podopieczny Zinoczki, to chłopiec, który wyjawił tajemnice jej i brata. Śliczna, młoda dziewczyna poddała się szantażowi ze względu na prawdziwą i szczerą miłość do starszego syna państwa, którzy zatrudnili ją w charakterze nauczycielki. W utworze pojawia się kontrast między uczuciem miłości i nienawiści. Zostają one porównane ze sobą pod względem ich intensywności.

Grupa myśliwych nocowała w wiejskiej chacie, rozmawiali o kobietach, pierwszej miłości, polowaniach. Jeden z nich wyraził pogląd, że nie jest żadną sztuką być kochanym, o wiele intensywniejszym przeżyciem jest doznawanie nienawiści. Pokrótce opowiedział im historię ze swojego dzieciństwa. Kiedy miał osiem lat, uczyła go guwernantka Zinoczka, która kochała jego brata Saszę. Pewnego razu Pietia, bo tak miał na imię bohater, zobaczył Zinoczkę całującą się z Saszą. Postanowił szantażować guwernantkę, aby osiągnąć własne cele. Zinoczka od tej pory przestała skarżyć się ojcu Pietii na zachowanie chłopca, ten zaś był niegrzeczny, nie odrabiał lekcji i mówił złośliwości. Pewnego razu powiedział o romansie brata i nauczycielki swojej matce, która po jakimś czasie odprawiła Zinoczkę. Ta została żoną Saszy, ale pomimo upływu czasu nie przestała nienawidzić Pietii.

Tematem opowiadania Antoniego Czechowa pod tytułem „Wańka” jest los dziecka, które nie ma rodziców. Wańka ma jedynie dziadka, a ten aby zabezpieczyć los wnuka, kiedy jego zabraknie, wysłał chłopca do miasta na naukę rzemiosła. Dziecko jednak źle się czuje w obecnym domu, gdzie nie jest kochane i gdzie traktuje się je jak zwyczajnego pracownika, który nie tylko musi się uczyć, ale jest także wykorzystywany do prac domowych i surowo karcony za każde przewinienie. Poza tym Wańka po prostu tęskni za dziadkiem, bo jest to osoba mu najbliższa. Ogromna i wszechogarniająca tęsknota za ukochanym dziadkiem sprawia, że w wigilię świąt Bożego Narodzenia chłopiec pisze do niego list pełen skarg na smutny los u szewca. Bohater wspomina szczęśliwe czasy, kiedy mieszkał w dworku wraz z dziadkiem. Obiecuje pomóc dziadkowi i opiekę nad nim, jeśli tylko ten zgodzi się przyjąć go do siebie z powrotem.